onder

Küçüktüm, ufacıktım. Etrafımda koşuşturan insanlar vardı. Hepsi baş aşağı duruyordu bana göre. Derken arkamda şaplak sesiyle beraber bir acı hissettim ve ağlamaya başladım. Ben ağlarken etrafımdaki herkeste bir rahatlama olmuş, herkes gülümsemeye başlamıştı. Derken aslında diğer insanların tepetaklak değil benim ters durduğumu fark ettim sonradan doktor olduğunu öğrendiğim amcanın beni düz çevirmesiyle.
Yatakta bir kadın yatıyordu kan ter içerisinde ufak tefek birkaç ses çıkardı. Sesinden tanıdım hemen onu dokuz ay boyunca beni karnında taşıyan kadındı. Yine sonradan annem olduğunu öğrendim bu kadının da.
Aradan bir saat kadar geçti etrafımdaki koşuşturma azaldı. Annemi yattığı odaya aldılar. Ama içerisi çok kalabalıktı. Beni görmek isteyen birçok kafa vardı etrafımda çoğunun kim olduğunu bile bilmiyordum. Aralarında ufak tefek boylu bıyıklı bir adam vardı bana daha sevecen bakıyor, daha bir ilgi gösteriyordu. Babamdı bu adam.
Evet babamdı. Daha ilk bakışında anlamıştım. Bana öyle derin bakıyordu ki içindeki sevgi gözlerinden okunabiliyordu. O dünyanın en sağlam insanı, hayalimdeki kahramandı. Bir sillesiyle bütün düşmanları yok eder, karşısında kimse duramazdı kapı gibi adamdı.
Ne zaman başım sıkışsa aynı sevecenlikle yaklaşan adamdı o. Eve ekmek getiren evimizin direği.
Şimdi düşünüyorum da neydi benim için babamın olması. Gerektiği zaman arkadaş, rakı içtiğim adam. Yorulup yıldığımda dayanabileceğim sıcak kucak. Her sorunuma, yılmadan, yorulmadan, koşturan Dünyanın en yüce insanı benim gözümde. Çocukları için hayatını hiçe sayan gecesini gündüzüne katıp çalışan en yüce varlık.
Ne tuhaf bir duyguymuş baba olmak. Daha şimdiden düşünüyorum acaba çocuğum rahat edecek mi? Bir sıkıntısı olacak mı? Nerede okutacağım nasıl bakacağım? Minicik ellerini tutabilecek yeterli zamanım olacak mı? Ne tuhaf bir duyguymuş ki daha iki santimetre olmasına rağmen beni dünyanın en mutlu insanı yaptı. Bakışım değişti her şeye daha bir hayat dolu oldum.
Bazen hatırlıyorum da dünya kadar sıkıntıyla beni bu yaşlara getiren adam dede olacak. (Kolay değil iflas etmek, sokakta işporta yapıp bizi aç bırakmamak. Herkes her şeyi bol bol yerken haftasonu kahvaltıda yediğimiz salamı bile sayılı almak o da çocuklar görüp istiyor diye). Eminim bu ona da çok yakışacak. Her sıkıştığımda kendimi attığım sıcak kucak meyvesini alacak daha bir gurur duyacak. Umarım tam ona layık bir evlat olmuşumdur. Arkasını dönüp baktığında gururla bahsedeceği bir eser bırakmıştır bu dünyada. Allah ona uzun uzun ömürler versin. İyi ki böyle bir babaya sahibim. İnşallah ben de kendim gibi bir çocuğa sahip olurum.

__________________
Önder
17-10-1978 0 Rh (+) Pozitif/İstanbul

Doğru ağaç, fırtınada eğilir ama yıkılmaz...

Gerçek avcı doğayı tahrip etmez, korumaya çalışır, genç hayvanı avlamaz, et peşinde koşmaz. Çünkü biz doğayı çocuklarımızdan miras aldık. Onu korumak sadece bize değil çocuklarımıza da en büyük hediyedir.

Balıkla dolu dolu geçen 17 sene....

agartan

Güzel yazı...
Babaya övgü.. Çocuğa özlem..
Ama sonu biraz narsist olmuş sanki

__________________

Şeref Ağartan
İstanbul
0RH+

onder

teşekkür ederim Şeref abi. Ama başka türlü bağlayamadım. Uzar giderdi yazı .

__________________
Önder
17-10-1978 0 Rh (+) Pozitif/İstanbul

Doğru ağaç, fırtınada eğilir ama yıkılmaz...

Gerçek avcı doğayı tahrip etmez, korumaya çalışır, genç hayvanı avlamaz, et peşinde koşmaz. Çünkü biz doğayı çocuklarımızdan miras aldık. Onu korumak sadece bize değil çocuklarımıza da en büyük hediyedir.

Balıkla dolu dolu geçen 17 sene....

Asi ve mavi

__________________
Didem- 1986
0 RH (+)
_______________

Koku, tat, sıcak... Sende her aradığım vardı.
Seni soğuk bulanlar, ısıtamayanlardı.

tanbays

Çok güzel bir yazı Önder kardeşim okurken tüylerim diken diken oldu ellerine kalemine sağlık.
Allah tamamına erdirir, kucağınıza alırsınız, size, dedesine, vatanına hayırlı bir evlat olur inşaallah.

__________________
Tanbay S.- 0 Rh (+) - Üsküdar/İstanbul
1972-Ankara

Av maceraları
-Levrek Tutkusu 1

angora

Unuttum sanma seni, her duada adın var;
Dün oğlum, babasına, “baba” diyordu Baba! ..
Duvardaki resimde, bakışın var, yâdın var;
Ciğerimden can koptu, “baba” diyordu Baba! ..

Sarılırken oğluma, aklıma geliyorsun;
Gözlerimde yaş olup, sinemi deliyorsun;
Özlemez olurmuyum, özledim, biliyorsun;
Ciğerimden can koptu, “baba” diyordu Baba! ..

“Baba” diyen kim varsa, gördüğümde ağlayıp;
Başa geldi ayrılık, karaları bağlayıp;
Sensiz olan gönlümü, yokluğunla dağlayıp;
Ciğerimden can koptu, “baba” diyordu Baba! ..

Sen bulunmaz efsane, sen gönlümün sultanı;
Sen şu fâni dünyada, ömrümün tutar yanı;
Senden bir emanettir, taşıyorken bu canı;
Ciğerimden can koptu, “baba” diyordu Baba! ..

Gidişin, emânetin, teslimiyet vaktiydi;
Gidişin, Yaradan’ın “tamam” diyen aktiydi;
En büyük mirasındı, ak alnımın naktiydi;
Ciğerimden can koptu, “baba” diyordu Baba! ..

Bu şiir bir alıntıdır dostlar. AMA BABA DİYOR BABA...!!!!!!

__________________
Ercüment Yazıcıoğlu
Ankara- 1954
0 rh (+)


BALIK KÜÇÜK VE SEVİMLİ BİR BAHANE, DOSTLUK İSE DAİMA ŞAHANE..

LÜTFEN DİKKAT, BU SİTE ÜYE OLAN KİŞİLERDE BAĞIMLILIK YAPMAKTADIR.DOST CANLISI DEĞİLSENİZ, MUHABBETİ SEVMİYORSANIZ VE PAYLAŞIMCI DEĞİLSENİZ, BU SİTE SAĞLIĞINIZ AÇISINDAN ZARARLIDIR....

onder

Çok teşekkür ederim. Acı ama Son paragraf benim yaşam kesitimin bir bölümüydü.
Teşekkür ederim Tanbay abi. Bazen kafama esince ben de yazıyorum böyle.
Çok güzel bir şiir teşekkür ederim.

__________________
Önder
17-10-1978 0 Rh (+) Pozitif/İstanbul

Doğru ağaç, fırtınada eğilir ama yıkılmaz...

Gerçek avcı doğayı tahrip etmez, korumaya çalışır, genç hayvanı avlamaz, et peşinde koşmaz. Çünkü biz doğayı çocuklarımızdan miras aldık. Onu korumak sadece bize değil çocuklarımıza da en büyük hediyedir.

Balıkla dolu dolu geçen 17 sene....