Alaca karanlık kuşağı adamları!

Talip Girgin · 26-07-2008, 04:54

Geçenlerde sahil boyunda gezerken, kasvet çökmüş alaca karanlığın içinde; yaşamaktan değil ama mücadele etmekten yenik düşen ve korkularımızla yüzleşen insanlar gördüm! Çalı dibi çocukları gibi, çalı diplerinde, ağaç gölgelerinde, sur diplerinde, kale içlerinde yatan; köprü altı, köprü üstü kavşaklarda, bazen de yalandan, ayakçılık ayağına yattıkları ve mesaiden sonra sahiplendikleri belediye ye ait, otoparklarda!

Bir şarap parası için ezilen ve acımasız hayata yenik düşen, kaybedecek bir şeyi kalmayan, bazen mazlum, bazen külhanbeyi! Elleri kirli, yüzleri çizgili, nikotin dolu sarı dişleri ile yaşama; delice direnmeye çalışan kimliğini kaybetmiş! Gerçekte geri dönüşü olmayan yola girmiş, alaca karanlık kuşağının hayal adamlarını seyrettim.

Bir akşam televizyonda, bir zamanların yakışıklı ve ünlü beyaz perde aktrislerinden birini gördüm. Kızların peşinde koşuşturdukları bu jön, belediye banklarında uyuyordu! "Kader" diyordu objektife bakmadan. Saçlarını yıkamadığı sakallarını kesmediği için bir de eski kıyafetlerinin içinde, kurt adam gibi görünüyordu... Kim olduğunun ne önemi var?
Tekrar fark edilmekten korkar gibi, usulca ve ölüm sükûtu ile alaca karanlığın içlerine doğru uzadı gitti.

Bu gün, şükretmek varken ve hatta yarının en kötüsünün ne olabileceği hakkında ibretler gözümüzün önünde yaşanırken; "bana bir şey olmaz" diyenlerden olmayız inşallah.

Belki de birçoğumuz sahilde üç liraya aldığımız el oltaları ile yalandan tuttuğumuz balıklar kadar korumasız ve çaresizlik içindeyiz. Fakat fark ettirmeyecek kadar onurlu ve güçlü durmaya çalışıyoruz! Vicdanımızın bize hükmettiği gibi acıyıp suya saldığımız balıkların sevincine, coşkusuna; belki de çoğumuz hasretiz de, belli etmekten korkuyoruz.

ÇOCUKLUK
Affan dedeye para saydım,
Sattı bana çocukluğumu.
Artık ne yaşım var ne de adım;
Bilmiyorum kim olduğumu.
Hiç bir şey sorulmasın benden;
Haberim yok olan bitenden.
Bu bahar havası, bu bahçe;
Havuzda su şırıl şırıldır.
Uçurtmam bulutlardan yüce,
Zıpzıplarım pırıl pırıldır.
Ne güzel dönüyor çemberim;
Hiç bitmese horoz şekerim!

CAHİT SITKI TARANCI

Keşke bizim de, çocukluğumuzu satın alacak bir Affan dedemiz olsa!

Not: Resim www.whatdigitalcamera.com alıntıdır.

**Asi ve mavi** · 26-07-2008, 13:50

Buda hayatın içinde, hayatın başka bir yüzü. Herkesin bilip gördüğü, ama gördüğünde yüz çevirdiği, bazende görmezden geldiği bir gerçek!

İnsanların kendi ayakları üzerinde durabilmeleri ve bu hayat mücadelesi içerisinde kaybolmadan varolabilmeyi devam ettirebilmeleri hem çok güç hemde çok önemli. Herşeyden önce bilinçli olmak gerekiyor. Neyi nerede nasıl yaptığın, yapılan şeyin zamanının doğru olması o kadar önemli ki, bir nevi insanın geleceğini şekillendiriyor.

Tamam bazıları doğuştan şansız veya kadersiz olabilir ama, bazılarımızın hayatı tamamen kendi ellerimizde. Tıpkı Türk sinemasının bir zamanlar gerek oyunculuğu gerekse verilen örnekte olduğu gibi yakışıklılığıyla insanları peşinden sürükleyen jönü gibi! Çalıştığında akarken dolduracaksın. Tamam bugününüde yaşayacaksın elbet ama, bugünü yaşarken yarının kaygısı muhakkak olmalı. Yarın hasta olabilir, düşkün olabilir, kimsesiz kalabiliriz.

Yazın ağustos böceği gibi cır cır ötersek, kışın da karıncaya muhtaç oluruz.

Talip Girgin · 26-07-2008, 17:00

Alıntı:

Asi ve mavi tafarından gönderildi

Buda hayatın içinde, hayatın başka bir yüzü. Herkesin bilip gördüğü, ama gördüğünde yüz çevirdiği, bazende görmezden geldiği bir gerçek!

İnsanların kendi ayakları üzerinde durabilmeleri ve bu hayat mücadelesi içerisinde kaybolmadan varolabilmeyi devam ettirebilmeleri hem çok güç hemde çok önemli. Herşeyden önce bilinçli olmak gerekiyor. Neyi nerede nasıl yaptığın, yapılan şeyin zamanının doğru olması o kadar önemli ki, bir nevi insanın geleceğini şekillendiriyor.

Tamam bazıları doğuştan şansız veya kadersiz olabilir ama, bazılarımızın hayatı tamamen kendi ellerimizde. Tıpkı Türk sinemasının bir zamanlar gerek oyunculuğu gerekse verilen örnekte olduğu gibi yakışıklılığıyla insanları peşinden sürükleyen jönü gibi! Çalıştığında akarken dolduracaksın. Tamam bugününüde yaşayacaksın elbet ama, bugünü yaşarken yarının kaygısı muhakkak olmalı. Yarın hasta olabilir, düşkün olabilir, kimsesiz kalabiliriz.

Yazın ağustos böceği gibi cır cır ötersek, kışın da karıncaya muhtaç oluruz.

Sevgili kardeşim bu işin hem ekonomik boyutu hem duygusal boyutu var. Her insanın hayata bağlı kalabilmesi için sahip olduğu değerler vardır. Bu değerlerin birden yok olduğunu düşünelim. Hayatta tek başına kalmış, her şeyini kaybetmiş bir insandan daha mazlumu ve daha tehlikelisi! Var mı?

Bence alaca karanlığın içinde kaybolanlardan çok etrafımızdakilerin alaca karanlığa gömülmesini önlemek için biraz daha fazla gayret göstermeliyiz. Her şey para değildir. Bazen insanların başını omzuna yaslayacağı gerçekten dostum diyebileceği sırlarını, dertlerini paylaşabileceği, birileri olmalı. Bakın web sitelerine, kimliğini açık etmeyen insanların çoğu karşı taraftakilere olan güvensizliğinden böyle davranıyor! Tabi ki aradaki istisnalar hariç. Zira insanların birbirlerine bu denli yakınlık duymasının ve sevme arzusu ile yanıp tutuşmasının başka bir izahı var mı?

Evet çoğumuz korkularımız ile yüzleşmekten kaçıyoruz çünkü korkuyoruz ve korkmakta haklıyız. Fakat birlikte olunca; gerektiği gibi yaşayamadığımız çocukluğumuzu yaşıyoruz ve bu dayanışmadan en kârlı çıkan aslında biz; orta yaşın üstündekiler… Çünkü zamanın nasıl geçtiğini şimdi daha iyi anlayabiliyor ve bunu daha iyi kullanmak istiyoruz. Olayın bazen içinde, bazen kıyısında köşesindeyiz. Bazen biri çıkar beni anlatır, bazen biri çıkar bizi anlatır. “Hayat” bu işte. İpin nerde kopacağı belli olmaz.

Birilerini eşikten döndürebiliyorsak, onları görünür kılabiliyorsak ve en önemlisi gencecik insanlara iyi yönde örnek olabiliyorsak ne mutlu bizlere. Yeter ki eylemlerimiz yapıcı olsun sevginin yanında, kötünün karşısında olmak için varız! Zira balık tek başına da tutulur ama keyfi olmaz.

Yalnızlık Allaha mahsustur biz henüz alaca karanlık kuşağından uzağız. Tabi sizinde dediğiniz gibi işin ekonomik boyutu çok önemli ama bazen musluklar tısssssss yapıyor bunun adı sonradan “kader” oluyor! Sevgi ve saygılarımla yorumunuz için çok teşekkür ederim sevgili kardeşim

**Reşit Gerçeker** · 26-07-2008, 20:00

Talip kardeşim.teşekkürler.En sevdiğim şiirdir.Cahit sıtkı Tarancı'nın "Çocukluk"

Sevgilerle

Talip Girgin · 26-07-2008, 20:24

Alıntı:

Reşit Gerçeker tafarından gönderildi

Talip kardeşim.teşekkürler.En sevdiğim şiirdir.Cahit sıtkı Tarancı'nın "Çocukluk"

Sevgilerle

Evet ağabey bende severim Cahit Sıtkı Tarancının bir çok şiirini sağ ol.

26-07-2008, 04:54	#1 (permalink)
Talip Girgin senior Member Giriş: Aug 2007 Konum: Istanbul/k.cekmece/Sefakoy Yaş: 46 Mesaj: 674	Alaca karanlık kuşağı adamları! Geçenlerde sahil boyunda gezerken, kasvet çökmüş alaca karanlığın içinde; yaşamaktan değil ama mücadele etmekten yenik düşen ve korkularımızla yüzleşen insanlar gördüm! Çalı dibi çocukları gibi, çalı diplerinde, ağaç gölgelerinde, sur diplerinde, kale içlerinde yatan; köprü altı, köprü üstü kavşaklarda, bazen de yalandan, ayakçılık ayağına yattıkları ve mesaiden sonra sahiplendikleri belediye ye ait, otoparklarda! Bir şarap parası için ezilen ve acımasız hayata yenik düşen, kaybedecek bir şeyi kalmayan, bazen mazlum, bazen külhanbeyi! Elleri kirli, yüzleri çizgili, nikotin dolu sarı dişleri ile yaşama; delice direnmeye çalışan kimliğini kaybetmiş! Gerçekte geri dönüşü olmayan yola girmiş, alaca karanlık kuşağının hayal adamlarını seyrettim. Bir akşam televizyonda, bir zamanların yakışıklı ve ünlü beyaz perde aktrislerinden birini gördüm. Kızların peşinde koşuşturdukları bu jön, belediye banklarında uyuyordu! "Kader" diyordu objektife bakmadan. Saçlarını yıkamadığı sakallarını kesmediği için bir de eski kıyafetlerinin içinde, kurt adam gibi görünüyordu... Kim olduğunun ne önemi var? Tekrar fark edilmekten korkar gibi, usulca ve ölüm sükûtu ile alaca karanlığın içlerine doğru uzadı gitti. Bu gün, şükretmek varken ve hatta yarının en kötüsünün ne olabileceği hakkında ibretler gözümüzün önünde yaşanırken; "bana bir şey olmaz" diyenlerden olmayız inşallah. Belki de birçoğumuz sahilde üç liraya aldığımız el oltaları ile yalandan tuttuğumuz balıklar kadar korumasız ve çaresizlik içindeyiz. Fakat fark ettirmeyecek kadar onurlu ve güçlü durmaya çalışıyoruz! Vicdanımızın bize hükmettiği gibi acıyıp suya saldığımız balıkların sevincine, coşkusuna; belki de çoğumuz hasretiz de, belli etmekten korkuyoruz. ÇOCUKLUK Affan dedeye para saydım, Sattı bana çocukluğumu. Artık ne yaşım var ne de adım; Bilmiyorum kim olduğumu. Hiç bir şey sorulmasın benden; Haberim yok olan bitenden. Bu bahar havası, bu bahçe; Havuzda su şırıl şırıldır. Uçurtmam bulutlardan yüce, Zıpzıplarım pırıl pırıldır. Ne güzel dönüyor çemberim; Hiç bitmese horoz şekerim! CAHİT SITKI TARANCI Keşke bizim de, çocukluğumuzu satın alacak bir Affan dedemiz olsa! *Not: Resim www.whatdigitalcamera.com alıntıdır.* __________________ İtiraf ediyorum ben, Mit’te olmuştum! Tüm Yazdıklarım! (121) Talip Girgin 1962 K.CEKMECE/ SEFAKOY ISTANBUL Bu mesaj en son " 26-07-2008 " tarihinde saat 13:04 itibariyle Talip Girgin tarafından düzenlenmiştir....

26-07-2008, 13:50	#2 (permalink)
Asi ve mavi Moderatör Giriş: Aug 2007 Konum: Hayatın ta içinde. Yaş: 22 Mesaj: 2,423	Buda hayatın içinde, hayatın başka bir yüzü. Herkesin bilip gördüğü, ama gördüğünde yüz çevirdiği, bazende görmezden geldiği bir gerçek! İnsanların kendi ayakları üzerinde durabilmeleri ve bu hayat mücadelesi içerisinde kaybolmadan varolabilmeyi devam ettirebilmeleri hem çok güç hemde çok önemli. Herşeyden önce bilinçli olmak gerekiyor. Neyi nerede nasıl yaptığın, yapılan şeyin zamanının doğru olması o kadar önemli ki, bir nevi insanın geleceğini şekillendiriyor. Tamam bazıları doğuştan şansız veya kadersiz olabilir ama, bazılarımızın hayatı tamamen kendi ellerimizde. Tıpkı Türk sinemasının bir zamanlar gerek oyunculuğu gerekse verilen örnekte olduğu gibi yakışıklılığıyla insanları peşinden sürükleyen jönü gibi! Çalıştığında akarken dolduracaksın. Tamam bugününüde yaşayacaksın elbet ama, bugünü yaşarken yarının kaygısı muhakkak olmalı. Yarın hasta olabilir, düşkün olabilir, kimsesiz kalabiliriz. Yazın ağustos böceği gibi cır cır ötersek, kışın da karıncaya muhtaç oluruz. __________________ Didem- 1986 0 RH (+) _______________ Koku, tat, sıcak... Sende her aradığım vardı. Seni soğuk bulanlar, ısıtamayanlardı.

26-07-2008, 20:00	#4 (permalink)
Reşit Gerçeker Moderatör Giriş: Nov 2007 Konum: Bodrum ve İstanbul Yaş: 62 Mesaj: 3,107	Talip kardeşim.teşekkürler.En sevdiğim şiirdir.Cahit sıtkı Tarancı'nın "Çocukluk" Sevgilerle __________________ Reşit Gerçeker Bodrum (Bağla) ve İstanbul 19/3/1946 (O RH+)

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla
Görünüm Modları
Düzenli Mod Karışık Moda Geç Konu Moduna Geç

Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir)