Halisabi

Açılış mesajının birinci bölümünü bitirmiş ve fotoğrafları yüklemeye başlamıştım. Her fotodan sonra mesajı kaydetmişim iyi ki. Zira akabinde elektrikler kesildi. Oysa ben, önce önemli bir mesajı buraya taşımayı ve sonra da fotoğraf yüklemeye devam etmeyi planlıyordum.

İşte o mesaj:


Az önce organizasyondan dönüp ofise geldim. Ayrıldığımda saat 15:00 gibiydi.. Çocuklar gönüllerinde eğlenip oynuyorlardı. Çok mutlu görünüyorlar.. Onların mutluluğuna sevinmekle birlikte, durumlarını görmek beni çok duygulandırdı..

Müzik çalınca veya birileri ilgilenince, hatır sorunca çok mutlu oluyorlar. Ama yalnız kenarda oturduklarında amaçsızca belki, çevrelerine bakıyorlar. Ne gelecek planları kurabiliyorlar, ne geçmişlerinden ders alma fırsatları var.. Bizim gibi bir hayatları hiç olmayacak. Etkilenip üzülmemek elde değil.

Hele bir de anne-babaları..? Kim bilir doğacağının haberini aldıklarında ne kadar mutlu olmuşlardı. Hatta doğduklarında.. Hatta, bu engellerle yüzleştiklerinde de anne-baba sevgisi ve mutluluğunun hiç eksilmediği muhakkkak. Ama sonraki süreçte kim bilir neler yaşadılar, yaşıyorlar.. Hep üzerine titremek zorundalar.. Büyüyüp serpildiklerinde onları aile akulundan mezun edercesine dünyaya salıvermek ve arkalarından unların başarılarını, mutluluklarını izlemek sadece bir rüya, onlar için.. Eminim bu yaşadıklarından dolayı çocuklar, ve bu sabırlarından dolayı anne-babaları cennetlik olmuşlardır bile..

Bir de öğretmenleri.. Anne-baba tabiki şefkatleriyle, kanlarından canlarından bir parça olan çocuklarına kol kanat gerecekler, ilgilenecekler, sabredecekler.. ya öğretmenler? Sadece "fedakarlık" onları bu özel öğrencileriyle birlikte tutabilir.. Hepsine binlerce, onbinlerce, milyonlarca teşekkürler.. Hiç başkasının çocuğuna bakmak zorunda kaldınız mı? Azıcık yaramaz bir çocuksa, sabretmek için çatlayabilirsiniz sadece birkaç saat içinde. Hatta sabredemeyebilirsiniz bile. Öğretmenleri ise günlerboyu, yıllar boyu bu çocuklara sadece sabretmek bir yana, minimumlarda bile olsa birşeyler öğretmeye çalışıyorlar. Ve ne kadar zor bir eğitimdir o.. Motivasyonu ne kadar zordur. Normal bir öğrenciye bikaç defada veya bilemediniz on defada birşeyi öğretebilirsiniz. Ve öğrendiğini gördüğünüzde en mutlu sizsinizdir.. ne yaramazlıkları, ne haylazlıkları, ne kavgaları hatırlarsınız. Sadece gayretlerinizin sonucunu görmenin mutluluğunu yaşarsınız. Bu durum malesef çok çok küçük bir ihtimal, bu okuldaki öğretmenler için. Engelli olmayan milyonlarca çocuk adedince teşekkürler.. Elleri öpülür onların.

Onlara bakıp, önce çocuklarım ve diğer tüm çocuklar, aileleri için şükrettim.

Yüce gönüllü Balık Sevdası forum üyelerine ve yöneticilerine bu kutsal çalışmaları için derin teşekkürlerimi ifade etmek isterim. Her zaman yanınızdayız.
__________________
Selami Yılmazçoban
ÇOK TEŞEKKÜRLER SELAMİ BEY !

__________________
Halis Altıntaş
1931 -Istanbul
B Rh+
http://halisabi2.spaces.live.com